Najlepsza czcionka do napisów: co określają Netflix i BBC

Najlepsza czcionka do napisów to prosty, szeroki krój bezszeryfowy, taki jak Verdana, Arial albo Tiresias, ustawiony na wysokość wiersza około 8% wysokości obrazu, biały z ciemnym obrysem lub ramką. To bliskie temu, co określają Netflix i BBC. Ciężkie czcionki display należą do krótkich napisów w social mediach, a nie do dialogów.

Poniżej: popularne wybory w porównaniu, reguła rozmiaru w pikselach, dlaczego niektóre czcionki do napisów zamieniają całe języki w puste prostokąty oraz szczegół dostawy, który decyduje, czy widz w ogóle zobaczy twoją czcionkę.

Najlepsze czcionki do napisów — porównanie

Czytelne czcionki do napisów mają trzy wspólne cechy: otwarte kształty liter, równą grubość kresek i dużą szerokość. Napis dostaje dwie lub trzy sekundy uwagi na tle ruchomego obrazu, często na telefonie, a każda z tych cech przyspiesza rozpoznawanie liter.

Wyjątkami od tego wzorca są kroje display. Bebas Neue i Anton, dwa popularne wybory do napisów w krótkich wideo, nie potrafią narysować ani jednej rosyjskiej czy ukraińskiej litery: Google Fonts dostarcza oba wyłącznie z pismem łacińskim. Nadają się do trzech angielskich słów w Reelsie, ale są złym wyborem do wideo, które dostanie napisy w kilku językach.

Verdana jest na szczycie z powodu, który Microsoft podaje we własnej dokumentacji: została zaprojektowana z myślą o ekranach, a „hojna szerokość i odstępy między znakami Verdany są kluczem do czytelności”. To dokładnie ta cecha, której potrzebują napisy. Wytyczne BBC dotyczące napisów proszą o „szeroką czcionkę, taką jak Reith Sans, Verdana lub Tiresias”, a Reith Sans to własny krój BBC, więc dla wszystkich pozostałych praktycznymi wyborami są Verdana i Tiresias.

Jakiego rozmiaru powinny być napisy?

Rozmiar napisów dobieraj według wysokości obrazu, a nie według wartości w punktach. BBC ustala wysokość wiersza na 8% aktywnej wysokości wideo dla obrazu 16:9, 4:3 i 1:1, a dla 9:16 na 4,5%. Druga liczba to pierwsza pomnożona przez 9/16, więc tekst wychodzi w mniej więcej tym samym rozmiarze na wideo pionowym co na poziomym:

Netflix wyraża tę samą ideę od drugiej strony. Jego angielski przewodnik stylu określa rozmiar tekstu „względem rozdzielczości wideo i możliwości zmieszczenia 42 znaków na szerokość ekranu” — a 42 znaki to także jego limit długości wiersza, liczba, na której opiera się przewodnik po prędkości czytania. Wiersz o maksymalnej długości musi zmieścić się w kadrze tak, by po bokach został jeszcze zapas marginesu.

Rozmiary w punktach w edytorze nic nie znaczą, dopóki nie wiesz, względem jakiego płótna są mierzone. Filtr subtitles w FFmpeg układa SRT na wirtualnym płótnie o wysokości 288 linii, więc FontSize=23 oznacza tam z grubsza 8% z wytycznych BBC przy dowolnej rozdzielczości, a ta sama liczba w edytorze wideo, który mierzy względem prawdziwej klatki, daje tekst o wiele mniejszy.

Obrys czy ramka: jak zachować czytelność białego tekstu

Biały tekst potrzebuje czegoś ciemnego wokół siebie, bo obraz nie pozostaje ciemny. BBC ogranicza napisy do czterech kolorów — białego, żółtego, cyjanowego i zielonego — na czarnym tle, z białym jako domyślnym. Są trzy sposoby, by oddzielić litery od obrazu:

1. Obrys rysuje ciemną obwódkę wokół każdej litery. Zostawia widoczną większość obrazu, dlatego używają go napisy filmowe i napisy w social mediach. Grubsze obrysy lepiej sprawdzają się na obrazie pełnym detali i wyglądają ciężej.
2. Cień dodaje miękką, przesuniętą kopię za literami. Jest subtelny i sam w sobie zawodzi na jasnych, bogatych w szczegóły tłach.
3. Ramka to pełny albo półprzezroczysty prostokąt za wierszem. To najczytelniejsza opcja na każdym obrazie i tradycyjny wygląd telewizyjny; zasłania też najwięcej obrazu.

W pliku ASS są to BorderStyle=1, czyli obrys z cieniem, oraz BorderStyle=3, czyli nieprzezroczysta ramka. Ten sam tekst może wyglądać jak napis kinowy albo telewizyjny, zależnie od tej jednej wartości.

Czy ciężka czcionka do napisów szkodzi czytelności?

Przy dialogach tak. Przy napisach z trzech słów nie. Te dwa zadania stawiają krojowi przeciwne wymagania, a ich mylenie to najczęstszy błąd z czcionkami w napisach.

Napisy dialogowe się czyta, a nie tylko zerka na nie: do dwóch wierszy po 42 znaki, przy 17–20 znakach na sekundę, a widz jednocześnie patrzy na twarze. Czytanie w takim tempie zależy od natychmiastowego odróżniania liter, a szerokie, otwarte kształty liter to ułatwiają, dlatego BBC prosi o szeroką czcionkę. Wąskie wersaliki robią coś przeciwnego: ściskają litery i nadają każdej z nich tę samą wysokość. Linijka złożona czcionką Bebas Neue to świetna grafika, ale trudna do czytania na przestrzeni 84 znaków.

Napisy w social mediach działają odwrotnie. Na ekranie jest naraz od jednego do trzech słów, dużych i wyśrodkowanych, a zadaniem jest rytm i akcent, a nie czytanie. Ciężkie kroje display, takie jak Montserrat ExtraBold i Anton, są w tym świetne, a analiza napisów w stylu Hormoziego pokazuje, jak buduje się ten wygląd.

Szczera odpowiedź na pytanie „która czcionka jest najlepsza” to więc pytanie zwrotne: czy widz czyta zdania, czy łapie słowa? Błędem jest przeniesienie czcionki z krótkich napisów do napisów w dokumencie; błędem jest też użycie Verdany z wysokością wiersza 8% do jednosłowowego hooka w Shorcie.

Dlaczego napisy pokazują prostokąty zamiast liter?

Bo czcionka nie ma glifu dla tego znaku, więc renderer narysował zamiast niego symbol zastępczy. Te puste prostokąty nazywa się potocznie „tofu”, a od celu „no more tofu” Google wziął nazwę swojej rodziny czcionek Noto; obejmuje ona dziś ponad 800 języków.

Zwykle winne są czcionki do napisów. Sablate dołącza do aplikacji pięć krojów display do napisów, a my zmierzyliśmy ich mapy znaków za pomocą fontTools: tylko Montserrat ExtraBold obejmuje cyrylicę, a żaden z pięciu — Montserrat ExtraBold, Anton, Archivo Black, Bebas Neue i Bangers — nie potrafi narysować pisma arabskiego, hebrajskiego, żadnego pisma indyjskiego, tajskiego, chińskiego, japońskiego ani koreańskiego.

To, co dzieje się dalej, zależy od renderera. Jedne rysują prostokąty. Inne po cichu podstawiają inną czcionkę w miejsce brakujących znaków, przez co podgląd i końcowy render wychodzą w dwóch różnych krojach. Niezawodne rozwiązanie to wybór czcionki osobno dla każdego języka, a oba systemy operacyjne mają już wbudowaną czcionkę dla każdego głównego pisma:

Czcionki systemowe nic nie kosztują i są już zainstalowane, ale istnieją tylko w tym systemie operacyjnym. Jeśli plik z napisami albo projekt trafia na inny komputer, bezpieczniejszym wyborem jest rodzina Noto, bo może pojechać razem z nim. Czcionki to jedna z kilku kontroli, które trzeba zrobić dla każdego języka; resztę opisuje proces pracy z wieloma językami.

Twoja czcionka dociera do widza tylko przy dwóch sposobach dostawy

Plik .srt lub .vtt niesie tekst i czasowanie, a nie krój pisma, więc o wyglądzie decyduje to, co go odtwarza. Platformy mówią to wprost. Ustawienia napisów na YouTube pozwalają każdemu widzowi zmienić czcionkę, kolor, rozmiar, tło i styl krawędzi, a ustawienia wyglądu napisów w Netflixie pozwalają każdemu profilowi zmienić czcionkę, rozmiar, cień i tło.

Zostają więc dwa sposoby dostawy, w których o czcionce decydujesz ty: stylizowana ścieżka ASS z dołączonym do MKV plikiem czcionki, co krok po kroku pokazuje przewodnik po dodawaniu napisów do MKV, albo wypalenie, w którym tekst staje się pikselami i nie da się go już wyłączyć. Kompromis między tymi dwoma sposobami to cały temat hardsub vs softsub.

Przy SRT przeznaczonym dla YouTube wysiłek włóż raczej w długość wiersza i prędkość czytania. Na czcionkę i tak nie masz wpływu.

Jaką czcionkę wybrać?

„Napisy do filmu, kursu albo wywiadu”. Verdana lub Arial, biały tekst z czarnym obrysem, w rozmiarze odpowiadającym wysokości wiersza 8%. Nuda jest sednem: nikt nie powinien zauważyć czcionki.

„Napisy do Shorts, Reels albo TikToka”. Ciężki krój display, taki jak Montserrat ExtraBold, od jednego do trzech słów naraz, z dala od przycisków platformy.

„To samo wideo po rosyjsku lub ukraińsku”. Montserrat ExtraBold, Arial albo Verdana. Nie Bebas Neue, Anton ani Archivo Black.

„Arabski, hindi, tajski, chiński, japoński lub koreański”. Czcionka systemowa dla danego pisma z tabeli powyżej albo odpowiednia rodzina Noto, jeśli plik wędruje na inne komputery.

„SRT dla YouTube albo Netflixa”. Nie wybieraj niczego. Wybiera odtwarzacz widza.

Jak Sablate obsługuje czcionki do napisów

Sablate oferuje dwanaście rodzin czcionek: pięć dołączonych krojów do napisów — Montserrat ExtraBold, Anton, Bangers, Bebas Neue i Archivo Black — oraz siedem krojów systemowych: Arial, Arial Black, Helvetica Neue, Verdana, Trebuchet MS, Georgia i Impact. Lista jest krótka celowo. Każda rodzina z niej wygląda tak samo w podglądzie edytora Sablate i przy wypalaniu, czego nie dałoby się obiecać przy czcionce wybranej z dowolnego miejsca na dysku.

Każda warstwa językowa jest sprawdzana pod kątem pisma, w którym jest napisana. Gdy wybrany krój nie potrafi go narysować — Bebas Neue na warstwie rosyjskiej, Montserrat ExtraBold na japońskiej — podgląd i wypalanie przełączają się na tę samą czcionkę systemową, która potrafi, więc to, co zatwierdzisz w edytorze, trafia do pliku. Rozmiar jest mierzony względem płótna o wysokości 1080 przy każdej rozdzielczości, co przekłada 8% z wytycznych BBC na rozmiar około 86 przy eksporcie poziomym, a regułę 4,5% na około 49 przy eksporcie 9:16. Gdy eksportujesz jeden MKV z każdym językiem jako ścieżką — to eksport Pro — dołączony krój do napisów podróżuje wewnątrz pliku.

Gdzie kuleje:

Jeśli czcionka marki nie podlega negocjacjom, stwórz napisy i ustaw ich czasowanie w Sablate, wyeksportuj plik .ass, który też jest częścią Pro, i wypal go w FFmpeg, wskazując fontsdir na swoją czcionkę. Ta droga zachowuje całą pracę nad transkryptem, a rezygnuje tylko z listy czcionek.

W skrócie

Do dialogów używaj prostego, szerokiego kroju bezszeryfowego, takiego jak Verdana lub Arial, dobierz rozmiar do wysokości wiersza równej 8% wysokości obrazu, a na wideo pionowym 4,5%, i daj białemu tekstowi czarny obrys albo ramkę. Ciężkie kroje display zachowaj na krótkie napisy, każdemu językowi spoza alfabetu łacińskiego dobierz czcionkę, która potrafi go narysować, i pamiętaj, że SRT na platformie w ogóle nie pokazuje twojej czcionki. Pobierz Sablate, jeśli chcesz, żeby przełączaniem czcionek dla poszczególnych języków zajął się za ciebie program.